Böyle Vaziyetin İçine

Bazen öyle bir noktaya geliyorsun ki, her şeyin içinden çıkılmaz bir hal aldığına inanmak istiyorsun. Bu kadar çaba, bu kadar uğraş, ama yine de bir türlü sükûneti bulamıyorsun. Her gün aynı döngüye hapsolmuş, bir adım daha atmak için güç bulamıyorsun. Kimseye gösteremediğin bir yorgunluk, kimseyle paylaşamadığın bir tükenmişlik var içinde. Bunu kabul etmek kolay değil. Hatta itiraf etmek bile zor: Ben, şu an bu haldeyim. Bazen böyle düşünceler içinde kayboluyorum: \"Hani, nereye kadar? Ne zaman durmalıyım?\" Ve sonra içimde bir ses fısıldıyor, \"Bu vaziyetin içine nasıl düştüğünü hatırlıyor musun?\" Ama hatırlasam da, ne fark eder? O anı geri alabilmek imkansız. Geriye dönüp, bir şeyleri değiştirmek de… Gerçekten neyi değiştirebilirim ki? İçimdeki boşluk büyüyor, her geçen gün biraz daha derinleşiyor. Dışarıda herkes, her şey normalmiş gibi devam ediyor. Ama ben, bu normalin içinde kayboluyorum. Bir yabancı gibi hissediyorum. Ne kendimi anlatabiliyorum, ne de anlamak isteyen var gibi. Herkes bir şeyler bekliyor, ama neyi, ne için? Beklentiler ve sorular, sonunda kafamda bir çığa dönüşüyor. Şu an hissettiğim şey sadece tükenmişlik ve belirsizlik. Her şeyin anlamını yitirdiği bir yerdesin. Yapacak hiçbir şey yokmuş gibi hissediyorsun ama, yine de bir şekilde devam etmek zorundasın. Kimseye söyleyemediğin, her geçen gün biraz daha arttığı bir yük bu. Belki de sorum şu: Nereye kadar sabredebilirim? Bazen insan sadece durmak, nefes almak ve bu girdaptan bir süreliğine çıkmak ister. Ama işte… hayat buna izin vermiyor.

Paylaş: